Artificial Unintelligence

The Age of Surveillance Capitalism

My book-review of ‘The Age of Surveillance Capitalism’ is published in Delphi. Zuboff makes clear how we fail to understand the exploitative business model that underpins our digital world and the immense techno-social challenges we are facing today. She makes a convincing case as not the technologies themselves, but the business model, behaviorist worldview and ideological principles that underlie our data-driven technologies are her central objects of analysis.
(1)
Big Tech aims to create a computer mediated hive where our mutual visibility becomes the habitat in which we attune to one another, producing social patterns based on imitation that can easily be manipulated for guaranteed outcomes. Think for example of social media.
(2)
The surest way to predict behavior is to intervene at its source and shape it. In modifying our behavior for profit without our awareness, surveillance capitalism shifts the locus of control over the future tense from ‘I will’ to ‘You will’, supplanting autonomous with heteronomous action, resulting in more automated behavior.
(3)
Giving users ownership of their data will not give them power over the predictions derived from it. There is no point in owning data that should not exist in the first place.

Voor altijd verder leven in de cloud

In samenwerking met SETUP deed ik onderzoek naar de digitale onsterfelijkheid industrie. In een enthousiaste zoektocht naar het eeuwige leven, maken techbedrijven, futurologen en wetenschappers zich schuldig aan een grove versimpeling van de werkelijkheid. In Vrij Nederland schrijf ik over de valse beloften van brain uploading en de realiteit van chatbots en avatars waarin mensen zichzelf proberen te vereeuwigen. Wat moeten we ons voorstellen bij een digitaal bestaan zonder einde? Wát leeft er precies voort en is het eeuwige leven in de cloud ook een beetje leuk en ecologisch verantwoord? Ook te beluisteren als podcast.

Artificial intelligence demystification Top 3

(1) David Watson on our tendency to anthropomorphize AI: “Deep neural networks deviate from human modes of learning in several fundamental and alarming ways.” “Compared to human brains, deep neural networks are brittle, inefficient, and myopic.”
(2)
Luciano Floridi on artificial unintelligence: “Many people think that AI is about coupling artificial agency and intelligent behaviour into new artefacts. The opposite is true: AI decouples successful problem solving from intelligent behaviour. It is thanks to this decoupling that it can colonise the boundless space of tasks, whenever these can be successfully performed without any understanding, awareness, sensitivity, concerns, hunches, insights, meaning, experience, wisdom—and all those other ingredients that contribute to qualifying human intelligence.”
(3) Jonathan Zittrain
on knowledge without understanding: “Most machine-learning systems are statistical-correlation engines. They can’t explain why they think some patients are more likely to die, because they don’t ‘think’ in any colloquial sense of the word—they only answer. As we begin to integrate their insights into our lives, we will, collectively, begin to rack up more and more intellectual debt.”

‘Redeneren’ als een computer

Op het jaarcongres Vereniging voor Filosofie en Geneeskunde gaf ik een interactieve sessie over AI en algoritmen in de zorg. Samen met zorgprofessionals, artsen en data-experts bespraken we neurale netwerken die huidkanker beter herkennen dan dermatologen, algoritmen die depressie beloven te detecteren op basis van gezicht- en stem analyse, en text mining algoritmen die kindermishandeling beloven te voorspellen. Wat ik mee naar huis neem:
(1) de manier waarop zorgbeslissers naar de ethische implicaties van deze systemen kijken hangt niet alleen af van hun begrip van AI beslissingsprocessen, maar ook van hun begrip van menselijke beslissingsprocessen en AI ontwerp.
(2) zorgbeslissers moeten op dezelfde rationele manier gaan redeneren als computers wanneer ze een beroep doen op AI, terwijl dat niet altijd wenselijk is (denk aan vrijwillig levenseinde).
(3) momenteel wordt meer geld geïnvesteerd in AI oplossingen dan in zorgprofessional oplossingen (zoals meer tijd per consult) terwijl beiden nodig zijn.
David Graeber over de averechtse effecten van digitalisering in de zorg in VPRO Tegenlicht.

Queen B and her swarm of robotic humans

Vorige week maakte het publiek kennis met Queen B: een AI-systeem dat persoonlijke data verzamelt en werknemers stuurt met stemberichten: “You look a bit tired, I suggest you grab a coffee”, “I would not formulate that sentence that way”. Queen B maakt deel uit van de speculatieve werkplek die Studio LONK ontwierp om ons te laten nadenken over de wenselijkheid van een datagedreven werkplek. LONK vroeg mij het aansluitende debat een duwtje te geven. Gaat Queen B ons effectiever maken op de werkvloer? Bekijk de video en lees hier de column:

Synthetic realities

Voor de 25e keer organiseerde Sogeti het VINT symposium. Dit jaar over de synthetische generatie die opgroeit zonder onderscheid te maken tussen on- en offline. Ik gaf een keynote over authenticiteit en de manier waarop surveillance kapitalisme en digitale technologieën onze opvattingen over echt en nep beïnvloeden. Boodschap: techbedrijven sturen ons gedrag zodat ze het kunnen blijven voorspellen. We drijven te ver af van de werkelijkheid omdat met de opkomst van AI een verdienmodel is ontstaan waarbij ons gedrag en onze blik op de werkelijkheid op oneerlijke wijze worden gestuurd. Bekijk hier de presentatie en het bijbehorende interview.

Hoe intelligent is onze samenwerking met AI?

In hoeverre zijn onze machines intelligent? Het is een relevante vraag, maar urgenter is de vraag in hoeverre en op welke manier onze samenwerkingen met AI intelligent zijn. Mijn artikel in Delphi – Interdisciplinary Review of Emerging Technologies gaat over intelligente en domme samenwerkingen met AI.

Een tip voor culturele ontnuchtering

Lelystad is een pretentieloze polderstad waar de publieke ruimte nog niet is volgeplempt met pop-up stores, pratend straatmeubilair, groetzones en andere ditjes en datjes die ons moeten afleiden van het gat in de zin van ons bestaan. Want als de mens iets niet kan, dan is wel de zinloosheid van zijn bestaan omarmen. Daarom vlucht hij in ambachtelijk bier, yoga, ingewikkelde koffies en andere hipster-religies waar Lelystad nog niet mee besmet is.

Deze week verscheen mijn ode aan Lelystad op Hard//hoofd.

Tip: Ga naar Lelystad

Robot journalistiek

Hebben journalisten straks nog een baan? Wrong question. Heerlijk als robots het monomane schrijfwerk van feiten-opsommende artikelen kunnen vervangen. Zo krijgen journalisten meer tijd om met intelligentie, bewustzijn, creativiteit, gevoel voor context en morele duiding diepgaande artikelen te schrijven. De vraag is niet of robotjournalisten menselijke journalisten vervangen, de vraag is hoe beiden complementair zijn aan elkaar.

Vaarwel menselijke intelligentie?

HARD//HOOFD ESSAYREEKS

Terwijl 2017 is bestempeld als het jaar van de artificiële intelligentie, beweren experts dat er nog helemaal geen sprake is van echte artificiële intelligentie. Nieuwsberichten over superintelligente machines die de boel volledig overnemen hebben meer met science fiction en sensatiejournalistiek te maken dan met machine learning.

Cyborg ratrace

HARD//HOOFD ESSAYREEKS

Een extra zintuig erbij of een chip in je hersenen waarmee je jezelf aansluit op het internet; dat klinkt als science-fiction maar is het niet. De nieuwste technologische snufjes beperken zich allang niet meer tot losse apparaten die we in onze broekzakken steken.